Μινωικός πολιτισμός εiναι ο προϊστορικός πολιτισμός της Κρήτης, διακριτός του προϊστορικού πολιτισμού που αναπτύχθηκε στην ηπειρωτική Αρχαία Ελλάδα (Ελλαδικός πολιτισμός) και τα νησιά του Αιγαίου (Κυκλαδικός πολιτισμός). Το όνομα μινωικός προέρχεται από τον μυθικό βασιλέα Μίνωα και δόθηκε από τον Άρθουρ  Έβανς,  τον αρχαιολόγο που ανάσκαψε το ανάκτορο της Κνωσού. Η ανάλυση του  Έβανς  για τον Μινωικό πολιτισμό ολοκληρώθηκε το 1935, και έθεσε το θεμέλιο για τη μελέτη των διαδικασιών και μετασχηματισμών που οδήγησαν στην ανάπτυξη, εδραίωση και παρακμή των Μινωιτών.

Προανακτορική περίοδος 7000-2000 π.Χ

Ανακτορική περίοδος 2000-1470 π.Χ

Μεταανακτιρική περίοδος 1470-1000 π.Χ

  Η τέχνη της Πρωτομινωικής περιόδου (3000-2000 π.Χ.), εμφανίζεται κυρίως η σφραγιδογλυφία, είχε έναν απλό διακοσμητικό χαρακτήρα.
Στη Μεσομινωική περίοδο η Μινωική τέχνη (παραστατική τέχνη) απέδιδε τις ανθρώπινες μορφές του ζωικού και του φυτικού βασιλείου.
Κατά την Ανακτορική περίοδο, ειδικευμένοι τεχνίτες εργάζονταν στα βασιλικά εργαστήρια που βρίσκονταν σε ειδικά διαμερίσματα των ανακτόρων.
Αρχαιολογικά ευρήματα  από τους χώρους αυτούς βεβαιώνουν την ύπαρξη εργαστηρίων κεραμικής, λιθοτεχνίας, μεταλλοτεχνίας, μικρό γλυπτικής.
Η τέχνη αυτή αποδίδεται σε μικρές επιφάνειες στις σφραγίδες, σε μεγάλες επιφάνειες του τοιχογραφικού διακόσμου, εμπνευσμένους κυρίως από την κοινωνική, την πολιτική και τη θρησκευτική ζωή των Μινωιτών.
  Η Μινωική τέχνη αντλεί τα θέματά της Κυρίως από τη φύση ,την Θάλασσα, Ιεροτελεστίες, παιχνίδια με ταύρους (ταυροκαθάψια).